W północnej części Teneryfy rozciąga się Dolina Orotavy, dawniej znana też jako Dolina Taoro, która na kartach historii zapisała się bogato zdobionymi literami. I jak to zwykło bywać, tak i tu owe bogactwo pochodziło z ziemi. Nie chodzi jednak o wydobywane tu kruszce, lecz o to, co na żyznych wulkanicznych glebach wyrastało. I przynosiło tutejszym mieszkańcom rozliczne zyski.



La Orotava: Teneryfa i jej “dynamiczna” gospodarka
Jeszcze w czasach guanczów, pierwotnych mieszkańców Teneryfy, którzy rządzili nią przed przybyciem i podbiciem jej przez Hiszpanów, Dolina Orotavy była we władaniu najbogatszego królestwa tego ludu. Zresztą, współczesna nazwa doliny może mieć nieco wspólnego z ich językiem, być może czerpiąc inspirację w słowie Arautaba lub Arautápala. Dostrzec przynajmniej można w tym jakieś podobieństwo. Jednak w 1496 roku owi pierwotni mieszkańcy wyspy zostali pokonani, co oznaczało, że Teneryfa została podbita przez przybyszów z Półwyspu Iberyjskiego. A ci zdobyte żyzne ziemie podzielili między siebie. Wtedy to też zaczęto tu uprawiać trzcinę cukrową, a więc i stawiano cukrownie, które przynosiły właścicielom niemałe dochody.



Pod koniec XVI wieku plantacje trzciny zaczęto powoli zastępować plantacjami winorośli. Zmianę w gospodarce La Orotavy wymusił poniekąd cukier z Karaibów i Brazylii, który zaczął zalewać Europę, sprawiając, że biznes ten na Teneryfie stał się mniej opłacalny. Tak oto gospodarka Teneryfy zaczęła się dostosowywać do dynamicznie zmieniającej się sytuacji i powstała kolejna era bogactwa miasta La Orotava – tym razem związana z białym winem szczepu Malvasía. Był to zyskowny interes w XVII i XVIII wieku, towar był bowiem chętnie kupowany przez holenderskich i angielskich kupców, od których następnie trafiał do Europy, a w dużej mierze do Wielkiej Brytanii. Mieszkańcy La Orotavy tym oto sposobem bogacili się, ich ambicje rosły… a więc i z czasem zaczęli walczyć o uniezależnienie się od innego ośrodka miejskiego – od La Laguna. Udało im się to wywalczyć, gdy 28 listopada 1648 roku król Filip IV wydał dekret przyznający miastu autonomię. Nowy status pomagał miasteczku jeszcze bardziej się rozwijać, przyciągał nowych mieszkańców, których liczba rosła… Ale i w przemyśle winiarskim sytuacja była dynamiczna, a to spowodowało, że przyszedł kryzys. Blokady gospodarcze i zmiana preferencji wśród odbiorców, tym razem na wina z Portugalii, przyczyniły się do upadku również i tej dochodowej części gospodarki.



Sytuacja ta znacznie zmieniła zasobność sakiew mieszkańców La Orotavy i zmusiła wielu z nich do wyprzedaży swoich majątków, nie podłamała jednak zupełnie ich przedsiębiorczości. Oto bowiem w XIX wieku przyszedł kilkudziesięcioletni boom na produkcję opuncji i żyjących w nich czerwców kaktusowych (Dactylopius coccus). Owad ten, choć należący do nieprzyjemnego rzędu pluskwiaków, miał ważną zaletę – niezwykłą barwę. Dzięki temu produkowało się z nich koszenilę, barwnik używany do koloryzowania tkanin. Jak się jednak można domyślić, również i ten interes upadł, gdy pod koniec XIX wieku odkryto nowe źródła barwników. Choć tu warto nadmienić, że współcześnie naturalne metody barwienia tkanin zaczynają powracać do łask, gdy rośnie obawa o szkodliwość syntetycznych farb. Lecz, gdy pod koniec XIX wieku dochodowość produkcji koszenily upadła, znów zmieniono front, tym razem przestawiając gospodarkę La Orotavy na produkcję bananów. Które w okolicy tej produkuje, czy raczej uprawia się do dziś.


La Orotava: atrakcje dnia dzisiejszego
Bujna gospodarcza historia miasteczka sprawia, że pomimo iż nie jest to wielki ośrodek miejski, a być może właśnie dzięki temu, że pośród bogactwa zachował on swój spokojny charakter – ma on swój ogromny urok. Liczne urodziwe uliczki, w dużej mierze nachylone pod niemałym kątem, w końcu La Orotava położona jest na zboczu, są wystarczającym atutem, aby tu przyjechać i się po miasteczku przespacerować. Ale oczywiście są i charakterystyczne punkty, o które warto zahaczyć. A co tak po prawdzie najbardziej przyciąga turystów do miejscowości La Orotava? Ogród botaniczny – tak sądzę, widząc ilu turystów właśnie w tym miejscu spaceruje po tarasach pełnych roślinności. I wspina się ku znajdującemu się na jego terenie mauzoleum (El Mausoleo), poświęconemu Diego Ponte del Castillo – jednemu z markizów De la Quinta Roja.





Są i kościoły – bo jakżeby inaczej mogło być w starej hiszpańskiej miejscowości. A konkretnie, mamy tu Kościół św. Augustyna (Iglesia de San Agustin) niedaleko wspomnianych ogrodów, czy też Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP (Iglesia de La Concepción). Charakterystycznym punktem na mapie jest też Casa de los Balcones, czyli rzucająca się w kamienica, w której wnętrze warto się zanurzyć, aby zobaczyć jeszcze więcej piękna, choć i z zewnątrz prezentuje się nadzwyczajnie. Jak i zresztą inne uliczki La Orotavy. Nawet ośmielę się powiedzieć, że wiele przypadkowo napotkanych na trasie spaceru kamienic robi większe wrażenie, niż tutejszy ratusz (Ayuntamiento de La Orotava). Choć przecież nie jest to budowla brzydka, po prostu wydaje się bardzo skromna na tle otaczających ją budynków.


Niedaleko Kościoła Niepokalanego Poczęcia NMP można natknąć się na rzeźbę Homenaje al Alfombrista, która poświęcona jest tzw. dywaniarzom. Nie chodzi jednak o mężczyzn produkujących prawdziwe dywany, które później zabiera się do domu. Lecz o ludzi tworzących dywany z kwiatów – na specjalne religijne okazje. Chodzi więc tu o tradycję okołoreligijną, która kultywowana jest po dziś dzień.

Jeśli nawet jednak nie odhaczysz wszystkich atrakcji La Orotavy z niedługiej listy – a po prostu przejdziesz się po miasteczku, nie pożałujesz. Tutaj nie ma czego żałować. Chyba jedynie faktu, że nie ma się więcej wolnego czasu, aby tu być.
Przeczytaj też:
Teneryfa jest różnorodna, dlatego zapraszam cię tutaj chociażby do innego miasteczka – Garachico, czy na szlak – wokół wulkanu Chinyero.


