Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Bellona
Po „Hajlajfie” i „Weryfikacji”, opowiadających o losach polskiego szpiega Radosława Sztylca, przyszedł czas na „Zawieszonych”. Pojawienie się na rynku trzeciego tomu przygód tego bohatera zwiastuje sukces serii… Ale niekoniecznie sukces Radży (pseudonim Sztylca). Dlaczego?
Spokojnie, brak sukcesów głównego bohatera nie znaczy, że “Zawieszeni” nie są warci przeczytania. Wręcz przeciwnie, akcja i kolejne wątki otrzymują odpowiednie rozwinięcie – w takim samym brudnym klimacie i brutalnie szczerym stylu, jak w poprzednich tomach. To nie opowieść idzie tutaj na dno, lecz polskie służby, które lawirują między intensywnymi zmianami (trudno je nazwać reformami, bo te powinny iść w dobrą stronę), a penetracją ich przez obcy wywiad – choć w sumie nie ma co tych rzeczy traktować osobno. Jedno wynika z drugiego, drugie wspiera to pierwsze. Bo tak jest komuś na rękę. W tym wszystkim odnaleźć się musi Sztylc, choć przecież otaczający go świat nie jest ani prosty, ani przyjemny. On w służbach jest niemile widziany, a poza nimi… No cóż, polska rzeczywistość tamtych lat (przełom II i III tysiąclecia) do najłatwiejszych nie należy. Ale przynajmniej nie otrzymujemy przez to barwnej opowieści o tym, jak to główny bohater może pochwalić się nieustannym pasmem sukcesów, że jest agentem, który rozwiązuje kolejne szpiegowskie zagadki, które nieustannie się przed nim piętrzą. Wręcz przeciwnie, Sztylc macza się w całym tym bagienku coraz bardziej, a co gorsza – owe bagienko wypełnia się też krwią. W tym krwią bohaterów, których zdążyło się już wcześniej polubić. Ale ja lubię takie zabiegi, gdy autor rozkocha sobie czytelnika w jakiej postaci, a później nie ma skrupułów, aby tej postaci zrobić krzywdę.
Kafir i Łukasz Maziewski po raz trzeci przekonują, że literatura nie musi być napisana pięknie, aby wciągała. Może, a nawet czasem musi być napisana prostym, żołnierskim językiem, aby lepiej oddać klimat prezentowanej opowieści. Choć w tym przypadku liczy się przede wszystkim akcja, która zmienia tempo, fabuła, która zmienia kierunek, ale jedno i drugie w ostateczności dąży do tego samego… do wciągnięcia czytelnika aż do ostatnich stron powieści. Choć na końcu pozostaje niesmak. Nie jednak literacki, ale związany ze zderzeniem z rzeczywistością, bo “cholera, czy nasze służby faktycznie nie są tak umoczone, jak tej rzekomej fikcji?”.
Przeczytaj też:
Sprawdź recenzję poprzedniej części tej książki, czyli „Weryfikacja”.
A jeśli lubisz wojskowe klimaty i zwiedzanie to połącz to w poradzieckim szpitalu w Legnicy.
